De ontwikkeling van mijn werkplaats

Toen ik mijn werkplaats opzette, investeerde ik in een Devil Forge. Ik koos een model met twee branders, met de droom om ooit zwaarden te maken (wat ik tot op de dag van vandaag nog niet heb gedaan!). De oven kwam zonder deurtjes, en ik wist dat dat inefficiënt zou zijn. Vastbesloten om het te laten werken, bestelde ik wat plaatstaal en een goedkoop MIG-lasapparaat. Ik had al wat keramische wol en had wat vuurvast cement bewaard dat bij de oven zat. Met een paar scharnieren en zonder enige laservaring dacht ik: "Hoe moeilijk kan het zijn?" Nou, mijn eerste laspoging was niet geweldig, maar ook geen complete ramp. De deurtjes die ik laste werkten, ook al waren ze niet mooi. Ik verfde ze zwart, wat er bij gebruik meteen afbrandde, en zette er een handgreep op. Ondanks mijn gebrek aan opleiding was ik dolblij dat het werkte. Het was een bescheiden begin, maar elke geslaagde aanpassing voelde als een overwinning.

Ik begon met een stuk spoorrails van station Groningen. Dat zware stuk metaal naar huis vervoeren was al een avontuur op zich, met een busrit en een ontzettend zware tas. Met een haakse slijper vormde ik de rails tot iets dat enigszins op een aambeeld leek.

Als standaard maakte ik eerst een lichte stalen versie, die te licht bleek om goed op te smeden. Hij kreeg wel een tweede leven als lastafel. Na een jaar sparen kon ik eindelijk overstappen op een echt aambeeld, de Kanka 75 kg. Daarvoor was ook een fatsoenlijke standaard nodig. Zonder auto huurde ik een grote bakfiets en ging ik naar een houtzagerij die ik eerder had opgezocht. Een enorm blok hout door de stad vervoeren was een hele vertoning!

Zo'n anderhalf jaar geleden kwam ik dankzij mijn ouders voor maar 35 euro aan een smidsbankschroef van een metaalverzamelaar. Dat was mijn eerste grote restauratieproject. Nu, met een prachtig patina van brunering en een vleugje donkergroen, staat hij als betrouwbaar gereedschap in mijn werkplaats, klaar voor elke uitdaging.

Mijn werkplaats heeft ook een vrij goedkope lintzaag van Parkside. Het is ongeveer het absolute minimum, maar handig voor kleine stukken hout. Uiteindelijk zal ik wel moeten overstappen op een grotere, omdat mijn behoeften groeien.

Een van mijn meest nostalgische stukken gereedschap is een oude Kinzo-kolomboormachine die ik als kind gebruikte in de werkplaats van mijn vader. Deze boormachine is door de jaren heen een betrouwbare metgezel gebleken en doet nog steeds goed dienst.

Ik gebruik ook een Dremel, een haakse slijper en een heteluchtpistool voor allerlei detailwerk, zaag- en vormwerk. Een infraroodthermometer is onmisbaar om de temperatuur te controleren bij het harden van staal, voor precisie in mijn werk. Daarnaast ligt mijn werkplaats vol met allerlei vijlen, een ijzerzaag en ander handgereedschap dat onmisbaar is voor het fijnafstellen en afwerken van mijn projecten.

Terwijl mijn reis doorgaat, zoek ik altijd naar manieren om mijn vak te verbeteren en mijn gereedschap uit te breiden. In de toekomst hoop ik een betere smeedoven te kopen, zoals een Apollo van HouseMade, omdat mijn huidige vrij inefficiënt is. Propaan vervoeren met een gasfles op mijn fiets is voor omstanders vast een vreemd gezicht!

Een andere belangrijke aanwinst in mijn werkplaats is mijn smeedpers van 10 ton, die ik Newton heb genoemd als eerbetoon aan zijn kracht. Ik kocht hem van een juwelier en bouwde hem om zodat er matrijzen in passen. Daarbij zijn mijn lasvaardigheden flink vooruitgegaan. Nu heb ik meerdere matrijzen: grote vlakke, kleine vlakke, grote ronde en kleine ronde. Die matrijzen zijn onmisbaar om mijn lemmeten uit te smeden, recht te zetten en mijn damast-patroonstaal te stapelen.